Η Προσκοπική μου Ιστορία
Ξεκίνησα τον Προσκοπισμό που κάτι φίλους που είπαν μου «έλα μιαν φορά ένα Σάββατο να δεις» τζιαι που την πρώτη στιγμή εντυπωσιάστηκα με το κλίμα, τον χαβαλέ τζιαι το πόσο οικογένεια ένι το σύστημα. Λίον μετά ήρτεν τζιαι η στιγμή για το πρώτο μου διήμερο· τότε εκατάλαβα ότι εν ήθελα απλά να πηαίννω «προσκοπείο», αλλά ότι πραγματικά ήμουν τζιαι θα έμενα Πρόσκοπος, με ούλλες τις ευθύνες τζιαι τις χαρές που κουβαλά το μαντήλι.
Κάθε διήμερο ήταν μια νέα φάση: γνώριζα κόσμο, έδενα παραπάνω με την παρέα τζιαι εμάθαινα πράματα που εν τα βρίσκεις μέσα σε τάξη – συνεργασία, υπευθυνότητα, τζιαι πώς να στέκεσαι μέσα στις δυσκολίες. Όταν επήα Πρόσκοπος ήταν η πανδημία του κορωνοϊού, κάτι που εν με άφησε να ζήσω τα χρόνια μου στο 100%, αλλά κάθε Σάββατο μέσω Zoom το τμήμα έβρισκε τρόπο να κάμνουμε κάτι καινούριο, τζιαι έτσι εμείναμε ενωμένοι, κρατώντας ζωντανές τις αρχές του Νόμου τζιαι της Υπόσχεσης.
Παρά τις δυσκολίες, είχα την ευκαιρία να βρεθώ στον διαγωνισμό της Επιλέκτου, ένα σημαντικό επίτευγμα που έδειξε μου τι σημαίνει προετοιμασία, σοβαρή δουλειά τζιαι ομαδικότητα σε άλλο επίπεδο. Μετά εμπήκα στην Ανιχνευτική μου ζωή, που εξεκίνησε με ένα πολλά ωραίο τριήμερο προγραμματισμού στο σύστημα που όλοι ζηλεύκουμε, το 27, όπου εκατάλαβα τι σημαίνει κοινότητα: να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, να μοιράζεσαι ευθύνη τζιαι να νιώθεις ότι ανήκεις κάπου.
Οι δράσεις εξακολουθούσαν ως το καλοτζαίρι, όπου έκαμα την πρώτη μου Υπταμένη – μιαν απίστευτη εμπειρία, γιατί γνωρίζεις τον άλλον μέσα στην κούραση τζιαι τις δοκιμασίες τζιαι θωρείς τον πραγματικό του χαρακτήρα. Τη δεύτερη χρονιά μου στην Κοινότητα, σαν Υπομίλαρχος, είχα παραπάνω ευθύνες, έμαθα να οργανώνω, να ακούω τζιαι να στηρίζω τους άλλους, τζιαι στο τέλος της χρονιάς είχα την ευκαιρία για μια δράση εξωτερικού με το σύστημα στην Καβάλα τζιαι μετά Θεσσαλονίκη – ίσως η πιο ωραία κατασκήνωση της ζωής μου, γεμάτη εμπειρίες που εν ξεχνιούνται.
Τωρά είμαι στην τελευταία χρονιά της Ανιχνευτικής μου ζωής, κάτι που άργησα να το συνειδητοποιήσω, γιατί όταν ζεις τα πράματα τόσο έντονα, εν σκέφτεσαι πόσο γλήορα περνούν. Βλέπω όμως καθαρά ότι κάθε δράση, κάθε κατασκήνωση, κάθε ευθύνη που ανάλαβα, έμαθε με να είμαι ενεργός πολίτης τζιαι άνθρωπος με αξίες, όπως το καθήκον προς τον συνάνθρωπο, τον σεβασμό τζιαι την αγάπη για τη φύση.
Για μένα, ο Προσκοπισμός εν απλά κίνηση – εννε ένας τρόπος ζωής που σε μαθαίνει να ζεις με ακεραιότητα, να υπηρετάς τους άλλους τζιαι να στέκεσαι όρθιος υπερασπιζόμενος τις δημοκρατικές αξίες, είτε είσαι στη σκηνή, είτε μέσα στην πόλη. Όπως λαλούν πολλοί παλιοί βαθμοφόροι, «ο Προσκοπισμός εν μια οικογένεια»· η πραγματική επιτυχία εν φαίνεται μόνο που τα σήματα τζιαι τις διακρίσεις, αλλά που το πόσο χρήσιμος είσαι στην κοινότητά σου τζιαι πόσο έτοιμος είσαι να πεις «είμαι πάντα έτοιμος» στην πράξη, όι μόνο στα λόγια.